تمـــــام روزهـــــای نبـودنت را آه کشـیده ام..
نمــــــــایشگاه زده ام
بیــــــــا و تمــــاشـا کن
تمـــــام روزهـــــای نبـودنت را آه کشـیده ام
و بـا حـسرت قــــاب گرفـته ام . .
در قحطی تــــو

چــــه دل خوشـی دارند
بیهوده می آیـند و می رونـد
این نفسهـای مـن...
כلــتنگــ شــכه امــ ! همــ براے تــو ، همــ براے
כیــروز هآیــے ڪہ “باتــو” ســر کرכمــ
نـبودنـت را بیـشتر از بودنت باور دارم امـــا هنــوز
هـــر صـبح...
هــر شــب...
آرزو میکـنم کـه بــاشی...کنارم!!


یـک جـای خـالی بگـذار!
اجـازه بــده تـاخـودم
آغــوشت را باکلمات مـناسب پـرکنم.
مـن اسـتاد سـاختن جملـه های عــــــــاشقانه ام

به بعضی چیزها عادت نمی کنند ........
مثل مـن ، به نبودن " تــــــو "
تـــــنهـا ، بــی هـــوایـــی ...آدمــــی را خــفه نمی کـند
گـــــــاهی هــــــوایی شــــــدن
آرام آرام
بــــــــدونٍ رو سیاهی...
خــــــــــاموشت میکند!











